இந்திய வெளியுறவுப் பணியில் மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேல் பணியாற்றிய நான், உலகின் பல்வேறு இடங்களில் இந்தியத் தூதரகங்களில் பணியாற்றினேன் – பிரசல்ஸ் முதல் டாக்கா வரை, மெக்சிகோ சிட்டி முதல் பாரிஸ் மற்றும் மணிலா வரை. பின்னர் மங்கோலியா, ஹங்கேரி, போஸ்னியா & ஹெர்ஸிகோவினா ஆகிய நாடுகளுக்கு இந்தியத் தூதர் ஆகவும், கரீபியன் பகுதியில் உயர் கமிஷனராகவும் பணியாற்றினேன். எனது பணியின் ஒரு பகுதியாக யுனெஸ்கோவின் நிர்வாகக் குழுவில் உறுப்பினராக இருந்து, பல தேசங்களுக்கு இடையிலான அமைப்புகள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதை உள்ளிருந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இந்தப் பார்வை ஒரு முக்கிய பாடத்தை கற்றுத் தருகிறது – அந்த

அமைப்புகளின் சாசன வார்த்தைகள் அல்லது பொதுப் பேச்சுகளால் அல்ல, மாறாக கண்காணிப்பு அதிகமாகவும் குறைவாகவும் உள்ள இடங்களில் அவை எப்படி நடந்துகொள்கின்றன என்பதை வைத்தே ஒரு அமைப்பை மதிப்பிட வேண்டும்.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை, வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது உயர்ந்த கொள்கைகளுடன் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் முழுமையாகச் சீரழிந்து, மிகக் கீழான நிலைக்கு வந்துவிட்டது. எனது பல முன்னாள் சகாக்கள் இன்னும் சொல்லத் தயங்கும் ஒரு முடிவுக்கு நான் வந்துவிட்டேன்: இந்த அமைப்பு, அதை உருவாக்கிய உலகத்தைவிட அதிக காலம் நீடித்துவிட்டது. இதை இப்போது இடித்துத் தள்ள வேண்டும்.

சில நாட்களுக்கு முன்பு, ஐ.நா. மனித உரிமைக் கவுன்சில் நியமித்த குழு காசாவைப் பற்றிய தனது புதிய அறிக்கையை வெளியிட்டது. இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனிய குழந்தைகளுக்கு எதிராகக் கொடூரச் செயல்களைச் செய்துள்ளது என்றும், அரசின் சில உயர் அதிகாரிகளை குற்றம் சாட்டியும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. வளரும் நாடுகளின் பார்வையில் இருந்து பார்க்கும்போது, இந்தத் தேர்வு முறையை கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது. இஸ்ரேல் இந்தப் போரை எப்படி நடத்தியது என்பது பற்றி பல நேர்மையான கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். ஆனால் கேள்வி என்னவென்றால், ஏன் இஸ்ரேல் மட்டும் தனியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது? அதே

காலத்தில் சிரியா, யேமன், சூடான் ஆகிய இடங்களில் இதைவிட அதிக அல்லது ஒப்பிடத்தக்க அளவில் பொதுமக்கள் உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டன. ஆனால் அந்த இடங்களுக்கு இந்தக் கவுன்சில் கவனம் செலுத்தவில்லை. ஒரு இடத்தில் மனித துன்பம் வேறு விதமானதா?

இதற்கான ஆதாரம் ஐ.நா. அமைப்பின் அமைப்பு முறையிலேயே உள்ளது. பாதுகாப்பு சபை இன்னும் 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு போரில் வெற்றி பெற்ற ஐந்து நாடுகளைச் சுற்றி உறைந்து கிடக்கிறது. ஆப்பிரிக்கா அல்லது ஆசியாவில் நடக்கும் போர்கள் மற்றும் மனித துன்பங்கள், ஐரோப்பா மற்றும் வட அமெரிக்காவின் சில தலைநகரங்களை கலக்குவதில்லை. பொதுச் சபையில் நடக்கும் விவாதங்கள் மற்றும் தீர்மானங்கள் வசதியாகப்

புறக்கணிக்கப்பட்டு புதைக்கப்படுகின்றன. எஸ். ஜெய்சங்கர் சரியாகச் சொன்னது போல், ஐரோப்பாவின் பிரச்சினைகள் உலகப் பிரச்சினைகளாகின்றன. ஆனால் உலகின் பிரச்சினைகள் ஐரோப்பாவின் பிரச்சினைகளாக ஆவதில்லை. 1945-ஆம் ஆண்டின் இந்த அமைப்பு முறை இப்போது பயனற்றதாகிவிட்டது. பலதுருவ உலக யதார்த்தத்தின் எடையைத் தாங்க முடியாமல் இது சரிந்துவிட்டது. ஏனென்றால் இது தன்னை மாற்றிக்கொள்ளவோ புதுப்பித்துக்கொள்ளவோ தவறிவிட்டது.

இந்த அமைப்பைப் பாதுகாக்கும் ஆட்கள் இஸ்ரேலை அமெரிக்கா பாதுகாக்கிறது என்று சொல்வார்கள். அமெரிக்கா பாதுகாப்பு சபையில் நிரந்தர உறுப்பினர் என்பதால் வீட்டோ அதிகாரம் உள்ளது. அப்படியிருக்க இந்தக் குழு எப்படி உருவானது? பதில் எளிது – இந்த விசாரணைக் குழு பாதுகாப்பு சபையால் உருவாக்கப்படவில்லை. அங்கு அமெரிக்க வீட்டோ ஒரு மதிய நேரத்தில் அதை முடித்திருக்கும். இது மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் உருவாக்கப்பட்டது. அங்கு வீட்டோ இல்லை. வாக்களிக்கும் உறுப்பினர்களில் பெரும்பான்மை போதும். 47 உறுப்பினர்கள் கொண்ட கவுன்சிலில், 24 பேர் ஆதரவு, 9 பேர் எதிர்ப்பு, 14 பேர் வாக்களிக்காமல் இருந்தனர். இது மற்றொரு எண்ணிக்கை வித்தை மற்றும் பொய்மை.

இந்தத் தீர்மானத்தை 2021 மே மாதம் பாகிஸ்தான் கொண்டு வந்தது. உலகம் முழுவதும் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளில் தொடர்பு கொண்ட நாடு அது. அங்கு சிறுபான்மையினர் பல தசாப்தங்களாகத் துன்புறுத்தப்படுகின்றனர். 1947-ல் 20 சதவீதத்துக்கு மேல் இருந்த அவர்களின் எண்ணிக்கை இன்று 3 சதவீதத்துக்கும் கீழ் குறைந்துவிட்டது. மனித உரிமை மீறல்களை விசாரிக்கும் விஷயத்தில் ஏன் இப்படி பாரபட்சம்? இன்னொரு வேடிக்கையான உதாரணம் – ஜனநாயகம், பாலின சமத்துவம், சகிப்புத்தன்மை, அஹிம்சை ஆகியவற்றைப் பார்க்கும் ஐ.நா. சமூக வளர்ச்சிக் குழுவில் ஈரான் துணைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டது. ஐ.நா. அமைப்பில் பல சமயங்களில் குற்றவாளிகளே மற்றவர்கள் மீது தீர்ப்பு சொல்ல அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

பாகிஸ்தான் உள்ளிட்ட பல பெரிய மனித உரிமை மீறல்கள் செய்யும் நாடுகள் இந்த விசாரணையில் இருந்து தப்பிக்கின்றன. நிரந்தர உறுப்பினர்களே குற்றம் சாட்டப்படும் போர்களுக்கு எந்த விசாரணையும் வருவதில்லை. ஏனெனில் அங்கு கதவைத் திறக்கவே முடியாது. சின்ஜியாங் விஷயத்தைப் பாருங்கள். ஒரு பெரிய சக்தி ஒரு நகரத்தைத் தரைமட்டமாக்கினாலும் அதற்கு எந்தக் குழுவும் பதில் சொல்லத் தேவையில்லை. ஏனெனில் அதற்கு வீட்டோ அதிகாரம் உள்ளது. அந்தப் பாதுகாப்பு இல்லாத நாடுகள் மட்டும் சிறிய மன்றங்களில் பெரும்பான்மை வாக்குகளால் கண்டிக்கப்படுகின்றன.

பாகிஸ்தான் படைகளின் சட்டவிரோத ஆயுதத் தாக்குதலை, ஜம்மு & காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் இணைந்ததற்கான சட்டபூர்வமான ஆவணத்துக்கு எதிராக அனுமதிக்கப்பட்டது.

இந்தியாவுக்கு எதிரான அரசு ஆதரவு பயங்கரவாதம் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்கிறது. இதற்கு எந்த விசாரணையும் வரவில்லை. 1945-ல் முடிவுக்கு வரும் என்று சொல்லப்பட்ட பாரபட்சம் இன்னும் தொடர்கிறது. இப்போது இருக்கும் அமைப்பைப் பாதுகாக்கும் ஆட்கள், “குறைபாடுள்ள அமைப்பு இருப்பது இல்லாததைவிட சிறந்தது” என்று சொல்வார்கள். இது தனது பயனை இழந்த எல்லா அமைப்புகளும் சொல்லும் வாதம்.

இந்தக் குழுவின் தீர்ப்பு 1945-ல் உறைந்துபோன அமைப்பு முறையின் வேலை. வீட்டோ இல்லாத நாடுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து தாக்குவது, நிரந்தர உறுப்பினர்களின் பிரச்சினைகளைப் பார்க்காமல் விடுவது – இதுதான் அதன் தன்மை. இந்த உலகத்துக்கு இனி பொருந்தாத ஒரு அமைப்பிடம் இருந்து கடன் வாங்கிய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, சில குழுக்களின் கருத்தை மனிதகுல மனசாட்சியாகக் காட்டுகிறது. இதனால் யாரும் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. ஆனால் தற்போதைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தண்டனையைத்தான் கண்டிக்க வேண்டும்.

இந்தியா, தனது குற்றச்சாட்டுகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலையில் அடிக்கடி இருக்கிறது. ஆனால் அதே குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அதன் எதிரிகள் ஒருபோதும் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை. எனவே இந்தியாவுக்கு நிலைப்பாடும், கடமையும் உள்ளது – தோற்றுப்போன இந்த அமைப்புக்கு பதிலாக புதிய, பொருத்தமான ஒன்றை உருவாக்குவதில் முன்னணியில் நிற்க வேண்டும்.

ஆசிரியர் பற்றி: டாக்டர் கௌரி ஷங்கர் குப்தா 1981 பேட்ச் இந்திய வெளியுறவுப் பணி அதிகாரி. முன்னாள் தூதர். ஹங்கேரி, போஸ்னியா & ஹெர்ஸிகோவினா, மங்கோலியா ஆகிய நாடுகளுக்கு இந்தியத் தூதராகவும், திரினிடாட் & டொபாகோவுக்கு உயர் கமிஷனராகவும் பணியாற்றியவர். பல நூல்களின் ஆசிரியர்.